
Dicía don Pablo Ruiz malagueño que a el as musas sempre o pillaban traballando. Modestamente, eu creo que este noso é un país onde oito badúan e dous curramos. Quero dicir (e teño
in mente a unha boa ducia de grandes "presenteiros" da cultura patria) que hai quen se dedica, comó actividade cotiá, a transitar polos
mass media, proporcionando ao usuario dos mesmos -normalmente proclive á credulidade- a sensación de estaren ocupadísimos en proxectos que, curiosamente, sempre rematan en nada. Demasiado
input para tan pouco
output. E hai tamén quen, con desprezo ou ignorancia do ouropel, nos dedicamos a traballar arreo en proxectos, tal vez de menor trompeta e fuste, pero que, cando menos, se concretan en materia real.
Aquí vai un, por ventura xa consolidado.
E aquí vai outro, bonito de verdade, e chamado a medrar de xeito indefinido.
Nestes meus fragmentos, pasa como na pension de
La Colmena celiana: non haberá moito de comer nin será de moita calidade, pero xantamos todos do mesmo: do que hai.
No hay comentarios:
Publicar un comentario