16.9.18

Ser especial


Sentirnos especiais: velaí o reto. Desque nacemos, todo en nós tende a afirmar unha individualidade constituída por trazos persoais e intransferibles, pero a sociedade global e uniformada que habitamos pon moi difícil brillarmos por riba dos demais.  Nada hai máis molesto que recoñecer posuírmos un físico vulgar ou que o DNI, pola parte de atrás, nos indique o número de persoas que se chaman igual ca nós (o cal non sei se é ou non unha lenda urbana…). Aquela alegre tonadilla de hai algúns anos, Antes muerta que sencilla, faime lembrar a opinión de Wilde: todo poema malo é sincero. A canción, en efecto, era un horror musical pero contiña un xermolo de radical sinceridade: a xente, a maioría da xente, mataría porque os demais lle recoñeceran seren especiais, pois, na verdade, poucas evidencias resultan máis devastadoras como a de recoñecer que somos sencillos, vulgares, do montón. Só en situacións de amor extremo unha persoa dille a outra que é moi especial. E que é ser moi especial? Ah, boa pregunta! Que lle pregunten a Cupido, a quen, por certo, pintan cunha banda nos ollos. Non lle sorprende a vostede que certas persoas poidan suscitar sentimentos amorosos ou de atracción? Aí está a resposta: para alguén (e por moito que para nós representen o máis repunante, antipático e mesmo odioso que poida ter unha persoa), para alguén, digo, esas persoas son especiais
O atractivo de Facebook e Instagram alicerza no mesmo sentimento de irresistible sedución que experimentamos candos nos sentimos especiais porque alguén nos cre especiais. A imaxe dixital dunha adolescente con máis de 100 likes fai que a retratada soñe con Cara Delevingne e ser un día a it-girl de moda en Instagram, anque as probabilidades de que o soño se faga realidade son máis ben poucas, pois moitos son as chamadas pero poucas as elixidas. Pero, que importa? Non se vive tamén de ilusións? O caso é termos o noso segundo de gloria
Contáronme do responsable dun cátering que serve un colexio a quen os pais dos nenos volven tolo coas necesidades especiais dos fillos. Polo visto, que o neno sexa intolerante ás proteínas da troita ou á auga da billa fai sentir ao pai que o seu fillo é especial, algo que, claro está, marca diferenzas cos demais. Di o sufrido hostaleiro: “O caso é que o rapaz sexa especial, aínda que sexa para mal!”. Ai, tempos idos da aurea mediocritas!

31.8.18

Instagramer


Sexa ou non apócrifa a sentenza dos anos 80 atribuída a Bill Gates (“640 Kbytes deberan ser suficientes para calquera”), o certo é que ninguén, nin os máis radicais gurús da informática dos anos noventa, podería ter suposto a realidade da internet de trinta anos despois. Levamos no peto un aparello de apenas 150 gramos que nos conecta en tempo real con centos ou milleiros de persoas, ás que, reportaxe gráfica incluída, contamos cousas tan apaixonantes como que imos comer unha paella nun chiringuito cutre ou almorzar descafeinado de sobre cun cruasán. A quebra máis absoluta da intimidade e discreción da nosa vida persoal, non só alegremente admitida senón aínda alimentada con entusiasmo, é unha das características máis nomeadas da existencia paralela nas redes sociais. Un veciño co que non cruzamos palabra hai meses vivindo porta con porta obtén unha crónica detallada dos nosos días (onde imos, con quen, que facemos…) pois é noso “amigo” (valente amizade!) en FB. Tan liberal soltura en airear as cousas da nosa vida, agardando a recompensa de que esas cousas ‘gusten’ ou ‘encanten’ a tutiplén (algo, na verdade, pouco orixinal na historia da humanidade, anque agora na súa forma global e hipertecnolóxica), non deixa de resultar paradoxal de termos en conta a obsesiva protección dos datos persoais no mundo dixital, que mesmo levou á redacción dunha lei específica (proba evidente do idiotas que, no fondo, podemos chegar a ser). 
No colectivo, tamén a internet social contribuíu a este proceso progresivo e imparable de agilipollamento. Non hai outra conclusión cando, no perfil dun atorrante calquera, se ve un vídeo no que o susodito conduce o coche cos pés, e de todo sabemos polo telexornal, no que se indica que tan ilustre personaxe está xa nas negras mans da DGT. A carón de profesionais serios (social media managers, community managers, redactores dixitais e SEO) que tiran da internet un proveito para as súas empresas lexitimamente gañado, móvese unha periferia de carotas, oportunistas e aproveitados que fan bo aquilo de que para que haxa listos ten que haber parvos. Youtuber, it-girl, influencer… son as novas denominacións de traballos para os que, non cabe dúbida, se esixe unha altísima cualificación. Que un pipiolo de 19 anos reciba 20.000 euros por subir a instagram unha selfie comendo nun restorán é un dos signos da apocalipse. Universidades do mundo: vaian pensando en ofertar o grao en instagram.